BİR SEN EKSİKSİN ÖMRÜMDE
Seni sevmek değil de sensizlik yordu,
Gece dediğim şey bir yara oldu.
Her geçen gün içimden biraz daha koptu,
Ne çok yorulduk biz, sevgilim,
Hiç kimseye kalmayan günler içinde.
Ömrümüzü soğuk odalara astık,
Sevinçlerimiz soldu perdelerde.
(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)
BU SESSİZLİK BURADA BİTER
Seni kardeşim diye andığım masada,
Adımı meze etmişsiniz kadehlere.
Ben hepimize bir sabah ararken,
Siz bensiz alışmışsınız gecelere.
Firak
İsmin dudağımda kapanmaz yara,
Her gece içime dökülür hazan.
Yüzünü ararım, aynalar kara;
Kimdir alnımıza ayrılık yazan?
Sen gideli bu şehirde yaz olmaz,
Güneş doğar, penceremde köz olmaz.
“İnsan yalnız ölmez” derler sevdiğim,
Sen olmayınca yaşamaktan söz olmaz.
⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂
Şu dünya dediğin gölgeden ibaret,
Ne makam kalıcı, ne de bu servet.
Geriye bir dua, bir izdir emanet,
Gelde Bu Ömrü Eksiltme Yar.
⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂⁂
Ömrümü Verdiğim Dünya
Gençlik bir kuş idi, uçurdum da tutamadım,
İhtiyarlık sırtımda bir yük imiş, gezdirdim de satamadım.
“Bir gün rahat ederim,” diye acılara tutunarak yaşadım,
O gün geldi, kaybolup giden gençliğimi yerinde bulamadım.
Seni unutmadım, unutmak bu değil,
Kalbin bildiğini hafıza silemez.
Adını gecenin koynuna bıraktım,
İnsan her duyduğu acıya gelemez.
(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)(⁂)
Gitme, Sana Muhtacım Sevdam
Sen gülsen, gönlüme bahar gelirdi,
Gözlerin gözümde çiçek dererdi,
Bir tatlı tebessüm derdim silerdi,
Gülüşünü benden esirgeme Sevdam.
GÖÇEBE HAYAT
Yırtık bir valize sığdırdım yaralı geçmişimi,
iki gömlek, bir ana kokusu, birkaç çocukluk resmi...
Bir de babamın, giderken omzuma koyduğu eli;
meğer insan memleketinden çıkınca anlarmış
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!