Her bir hücrem, avaz, avaz adını söyler
Adın ile dirilir, her neye baksam
Bu sabah gökyüzünden, konuştun
Dün gece, rüyamdan
İsteyene verirsin, her ne isterse
Gökyüzüyüm başım sonum yok
Ne gecem belli ne gündüzüm
Mevsim kış, bulutluyum çok ca
Ağlamaya hazırım,gözlerim hep yaşlı
Aksın belki temizlerim çer çöpü
Kişinin kendine ettiğini, etmez hiç kimse
Düştün gözümden, yaşlar halinde
Defterim mezar, kalemim kürek, kazma
Gömdüm seni, şiirlerime
Bizi dünyaya göre yaratan,
Dünyadakileri emrimize vermiş
Bir de iman et, ben varım demiş
İman güvenmek, şüphe etmemekmiş
Gönül dağı aşıkların otağı,
Gönül uçtu uçacak gibi
Yüksek dağlarda kartaldı
Zalim avcı kırar kolunu kanadını
Gönlünün, rızkını yer her yaratılan
İşler gitmez yolunda, üç kâğıt, yalan dolan
Sahibi var, kandırırım dediğinin
Kendi ayağına dolanır tuzağı, kötü düşünenin
Üçüncü göz, gönül gözü diye bildiğimiz
Epifiz bezimiz kozalak şeklinde,almış yerini beyinde
Gözyaşı şifadır gönüllere
Üzüntü ile ağlarsan yüreği yakar da
Sevinçten ağlarsan gönlü rahatlatır
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!