Süleyman Özgüven Şiirleri - Şair Süleyma ...

Hani şimdi gidiyorsun ya…
Al hançeri vur bağrıma,
Çek çıkar kalbimi ellerinle,
Koy kulağına da dinle…
Bak bakalım ne söylüyor,
Hangi yaraya ağlıyor?

AH SEN, AHH SEN SEVDİĞİM

Ey gönlümde açan gonca gülüm,
Ey kalbimdeki tahtın tacın sahibi,
Gözlerinde aşkı bulduğum,
Bir bakışında kendimi unuttuğum sevdiğim…

ARAFTA KALDI SEVDAMIZ

Ben senden vazgeçmek istemiyorum da,
Artık kavuşacak gibi de değiliz.
Arafta kaldı bizim sevdamız,
Ne benim gidesim var,

Bir gün geleceksin, biliyorum sevdiğim,
Gecenin en sessiz yerinden doğan bir sabah gibi…
Ben seni yıllarca beklemiş olmayacağım yalnız,
Seni her nefeste yeniden sevmiş olacağım.

ŞU, AYAĞI KIRIK SANDALYE KALDI SENDEN GERİYE

Şu, ayağı kırık sandalye kaldı senden geriye, Bir de oturduğun yerde senden kalma bir iz. Masanın üstünde iki bardak, biri yarım, Biri sensizliğe alışamamış, Öteki sensizliğe ağlayan sessizliğimiz.

O sandalyeye kimseyi oturtamadım, Gelirsin belki diye yerini bile değiştirmedim. Kaç gece karşısına geçip sustum, Kaç gece seninle konuşur gibi konuştum da Bir çift gözyaşından başka cevap alamadım.

Doğmadı güneşim,
karanlıkta kaldı sabahlarım…
Bir umut bekledim yıllarca,
meğer beklediğim sadece yorgunluğummuş.
Heveslerimi bir bir gömdüm içime,
hayallerimin üstüne toprak attım.

BİLMEDİĞİN GİBİYİM

Sen şimdi nerelerdesin bilmiyorum,
senden sonra ben de nerelerdeyim, bilmiyorum.
Sen olduğun yerde mutlu musun, bilmem;
ben o kelimenin

Sana seni anlatacak bir şiir yazayım dedim yar,
Kaç kalem tükettim, kaç kâğıt eskittim bilmiyorum.
Yokluğunu anlatmaya dilim varmadı,
Çünkü seni anlatmak, bir ömrü birkaç kelimeye sığdırmaktı.

Ben seni severken,
dünya başıma yıkıldı sevdiğim,
senin gelinlik giydiğin gün
benim bütün hayallerim kefene sarıldı.

BİR GARİP KUL
Ey Rabbim, işte ben, bir garip kul,
Karanlık gecelerde titreyen ruhun bir bulutu.
Yalvarışla açıyorum ellerimi sana,
Kulak ver kalbimin en derin feryadına.
Ya Rabbi, affet gafletimi,