Emanetin Hakkı Şiiri - Dr Yusuf Polat

Yol arkadaşlarıma vefayı bir borç bilirdim,
Bir selamı bin gönül borcuna denk bildim.
Soluklanmadan ödedim,
Ne borcum varsa,
Gönül incinir diye kendimden eksildim.

Şükür ki Rabbim, kula kul etmedi beni;
Baş eğdirmedi fâninin geçici saltanatına.
Nice derdi yüreğime mühürleyip sustum,
Sevincimi bölüştüm dostların sofrasında.

Derdim içimdeydi kimseye yük etmedim,
Bir damla sevincimi
Esirgemedim kimseden.
Bilirdim, her gönül bir emanet taşır;
Her canın bir nasibi vardır merhametten.

Yaratılan, Yaratan’ın emanetiydi,
Her kalpte O’nun kudretinden bir iz vardı.
Benim
Vicdanımın değişmez hükmü şuydu:
Emanete ihanet, insanın kendine ihanetti.

Ne vefayı pazara çıkardım ne de sevgiyi,
Ne de iyiliği alkışa değiştim.
Bir gün huzuruna vardığımda
Rabbimin,
Emanete sahip çıktım, demeyi istedim.

Çünkü ömür dediğin bir gün sona erer,
Ne servet kalır elde
Ne şöhret ne de söz.
Geriye bir gönülde bıraktığın iz kalır;
Bir de Hakk’a dönerken sığındığın hak öz.