Emanet Telaş Şiiri - Fatih Elalmış

Bir temel attık ki, sanırsın direği Arş’a değer,
Biriktirdikçe gönül, dünyayı sırtında taşır meğer.
Avuçta tutulan kumdur, sızar gider parmaklardan,
Vazgeçmek zordur elbet, nefsin kurduğu tuzaklardan.

​Saraylar kursak ne gam, kapısı bir gün kapanır,
Gidenler heybesinde sadece bir beyaz bez taşınır.
Gözümüz doymak bilmez, ufukta hep bir hırs izi,
Oysa bizden öncekiler gibi yutacak toprak bizi.

​Ektiğin fidan büyür de, gölgesinde başkası oturur,
Zaman dediğin değirmen, her hayali bir gün öğütür.
Çabaladıkça yorulduk, unuttuk asıl menzili,
Gönül sarayını süsle, bırak bu geçici hayalî.