Hangi günaha kapattım kapılarımı,
Virane olmazdı ruhum; nefsime kulak asmasaydım.
Farkında olmak lakin ortaya bir fark koyamamak,
Sadece benim gibi bir ahmağa yakışırdı…
Her derdi kendi başıma açarım, hiç bırakmam ellere.
İçimde sönmeyen ateşi ben küllüklerde söndürdüm.
Uymadım şeytana; onu kendime uydurdum.
Tövbe kapısını hep aralık tuttum,
Bir türlü giremedim içeriye…
“Ölüm var,” dediler; sustum.
Korkunun ecele faydasını düşündüm, durdum.
Belası, cefası eksik olmaz gönlümün avlusunda.
Sancısız doğmaz hiçbir günah; bu aşk sanırsın.
Çıkmaz yollara varınca, derdi verene sığınırsın.
Gözyaşın değince secdeye,
Nereden gelip nereye gittiğini hatırlarsın.
Bıktım kendimden ama kesmedim ümidimi senden.
Ya kurtar beni benden,
Ya da bu emanetini al bu bedenden…
Kayıt Tarihi : 11.2.2026 23:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!