Elveda Busesi Şiiri - Hamiye Gül

Sen bu gece en güzel şarkıları dinliyorsun,
Bense bir veda busesinin gamzesindeyim.
Ne çok sevdiysek uçurum o kadar büyüdü;
Burnunun ucunda ama en ötesindeyim.

Hatıralar ruhuma teselli vermiyor artık,
Hüzünlü bir akşam güneşi havasındayım.
Sana gelen yollarım kavuşmuyor artık;
Soluk benizli dal, yaprak arasındayım.

İki kadeh koyacaksın masanın ortasına;
Pikapta çalan parçanın notasındayım.
Gecenin demi hep ismimi söyleyecek,
Üzüm gözlerin, hayalinin serabındayım.

Gecen sarhoş ama tastamam ayıksın,
Bense ayığım, sarhoşluk tavanındayım.
“İçmeyeceğim asla!” diye söz vermiştim;
Kül tablasının izmarit kokusundayım.

“Yak!” desem tüttürmezsin, tütün bilirim;
Nikotin yangınının zifiri dumanındayım.
Bir başka şehirde, Arnavut kaldırımında
“Sevdim be adam!” diye haykırmaktayım.

Ah be imansız dünya, sıyırdın ya sıttımı!
Hiç kimsecikler deviremedi inan sırtımı.
Harladın durdun kanımda Nemrut’unu,
Has yiğidi gönlüme sarıp bir eylemedin.