Ne zırlıyorsun be? Demedik mi elveda?
Ben gittikten sonra niye gelmişsin? Gelme!
Bak, boşuboşuna akıtma gözyaşını
İdrar-ı-mesane gibi üstüme dökme!
Lâzım değil, toz atma mekân-ül-kabrime
Rahat bırak, artık uyusun yorgun başım
Ya, yürüyüp durma mezarımın üstünde
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Ayrılık her zaman olabilen bir durum. Bazı ayrılıklar elveda diyerek biterken bazı durumlarda elveda da denilemez.
Bazen insanın elveda demeye gücü veya içi dayanamaz yetmez ve bu durumda vedasız ayrılıklar oluşur.
Bu durumda çekip gidilirken güçlü olduğunu zanneder insan. Gerçekte ise sadece bir kaçıştır bu belirsizlik. Her durumda arkada bırakılan kırık bir kalp söz konusudur.
Ancak şiirimizin başlığı ‘Elveda’. Şair açıkça elveda demektedir. Yani kalbi kırık olan bizzat elveda diyendir. İnsan kalbini kırmamak gerek.
Beğenerek okudum.
Kutlarım.
kutlarım dost
yürek sesiniz daim kaleminiz kavi olsun canı gönülden kutluyorum çok hoş bir şiirdi
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta