Elmas Olup Parladım Şiiri - Kasım Kobakçı

Tebessümün kararmasın, kalkan diktim ulu kıştan,
İlmek ilmek motif ördüm, nakış işler gibi sundum,
Hüznün bedeni sarmasın, siper oydum sert yokuştan,
İplik iplik kilim serdim, alev gibi orda dondum,
Yol yordam aklıma sığmaz, bülbül olup şakıdım ben,
İşlenmemiş kara taştım, elmas olup parladım ben.
*
Şarkılar yazdım bıkmadan, nağmeleri seçe seçe,
Ritim tuttum uzun uzun, aşıkların fırçasıyla,
Türküler yaktım yılmadan, karanlıktan doğan gece,
Ahenk kattım derin derin, ozanların parçasıyla,
Ses soluk çıkarmaz halde, ırmak gibi taşıyordum,
Çiçekli orman içinde, zıncar kesti kanıyordum.
*
Tarihten ilham bularak, destanları şahlandırdım,
Renkten renge süzülerek, tuvallerin tam belinde,
Köklerden inanç alarak, masalları canlandırdım,
Şekilden şekle girerek, sanatçının şen elinde,
Uyudu sandı görenler, şafaklarda ışık saçtım,
Kurudu sandı sezenler, çetin zıncar deldi kaçtım.
*
Gökyüzünü kucaklayıp, yıldızları getirirdim,
Denizlerde serin serin, dalgalarla uçuyordum,
Bulutları sıkı tutup, umutları yitirirdim,
Ovalarda rüzgar gibi, mekanlardan kaçıyordum,
En sonunda durgun suda, sivri oklar beni buldu,
Yeşil yaprak arasında, kanlı zıncar tene doldu.