Elli üç Şiiri - Serhat Gazi

SERHAT GAZİ.
Bir ömrün içinden geçip kendime kaldım…
Bugün ömrümden bir yıl daha eksiliyor,
Bir yaş daha büyüyor içimdeki hüzün.
Elli üçüme giriyorum sessizce,
Ne kapımda beni bekleyen bir baba,
Ne de başımı göğsüne koyacağım annem…
Bir ben varım, bir de içime gömdüğüm dünüm.
Ben daha çocukken hayat büyüttü beni,
Oyuncaklarım olmadı belki,
Ama erkenden tanıdım ayrılığı.
Bir yanım hep eksik kaldı bu dünyada,
Baba nedir, bilmeden geçirdim yılları,
Anne sevgisiyle tutundum hayata,
Sonra kader aldı benden o son sığınağı.
Otuzlu yaşlarımda annemi toprağa verdim,
O gün yalnız annemi değil,
Çocukluğumun son parçasını da kaybettim.
Bir mezarın başında anladım ki insan,
Bazen yaşarken de öksüz kalırmış;
Dünya dönermiş, insanlar gülermiş,
Ama insanın içindeki bir güneş
Bir daha hiç doğmamak üzere batarmış.
Ah anne…
Şimdi kaç yaşına gelirsem geleyim,
Senin yanında büyüyememiş bir çocuk gibiyim.
Bazen içim öyle daralıyor ki,
Bir kez olsun sesini duysam diyorum,
Başımı dizlerine koyup
Hiçbir şey anlatmadan ağlasam…
Sana söyleyemediğim ne çok şey birikti,
Hangi acımı anlatsam, hangisini saklasam?
Bazen güçlü görünmekten yoruldum anne,
Keşke bir günlüğüne bile olsa
Senin yanında güçsüz kalabilsem.
Babamı hiç bilmedim…
Bir insanın yüzünü tanımadan
Yokluğuna alışması ne zormuş, bilir misin?
Herkesin bir hikâyesi varmış meğer,
Benim hikâyemdeyse hep bir eksik sayfa…
Ne bir baba gölgesi düştü üzerime,
Ne de geçmişimi sorunca
Anlatacak güzel bir hatıram oldu.
Yıllar geçti, saçlarıma aklar düştü,
Yüzümde çizgiler, yüreğimde izler…
Beni gören yaşımı tahmin eder belki,
Ama kim bilebilir ki içimde kaç yaşında
Bir çocuk ağlıyor her gece?
Elli üç yıl…
Dile kolay, yaşaması zor.
Kaç geceyi kimse görmeden bitirdim,
Kaç sabahı içimdeki yıkıntıyla karşıladım?
Kaç defa iyiyim dedim insanlara,
Oysa içimde bir ömür ağlıyordu,
Ben sustukça acılarım konuşuyordu.
Bazen düşünüyorum da,
Ben bu hayattan ne istedim ki?
Biraz sevgi, biraz huzur,
Bir de yorulduğumda sığınacak bir yürek…
Çok mu şey istedim Rabbim?
Neden bazılarına bir ömürlük mutluluk düşerken,
Benim payıma hep sabretmek düştü?
Yine de isyan edemiyorum,
Çünkü bu kalp ne fırtınalar gördü de atmaya devam etti.
Kaç kez kırıldı, kaç kez yoruldu,
Ama her defasında sabaha çıkmayı bildi.
Belki çok gülemedim bu hayatta,
Belki gönlümce yaşayamadım,
Ama bütün yaralarıma rağmen
İnsan kalmaktan hiç vazgeçmedim.
Şimdi elli üçüme giriyorum…
Benden geriye ne kaldı diye soruyorum kendime:
Biraz yorgunluk, biraz pişmanlık,
Bir avuç hatıra, dinmeyen bir özlem…
Ve kimseye gösteremediğim
Koskoca bir yalnızlık.
Yine de yeni yaşımdan bir dileğim var:
Rabbim, artık ömrümün kalanını incitme.
Kaybettiklerimi geri getiremeyeceğini biliyorum,
Bari kalan günlerimi acıyla tüketme.
Ben çok yoruldum, Allah'ım…
Biraz huzur ver şu yorgun kalbime,
Biraz merhamet, biraz tebessüm,
Bir de geceleri başımı yastığa koyduğumda
İçimin sızlamadığı bir ömür nasip et.
Ve bir gün bu dünyadan göçüp gidersem,
Ardımdan kim ne der, artık bilemem.
Ama keşke biri mezarımın başında durup
Şöyle diyebilse sessizce:
“Bu adam da çok yoruldu hayatta…
Kimse bilmedi kaç gece ağladığını.
Bir ömür babasızlığın boşluğunu taşıdı,
Annesini özledi, acılarını içine attı.
Hep güçlü durdu, kimseye yük olmadı,
Oysa bir kez olsun
Birinin omzunda çocuk olmak istedi.”
Elli üçüme girerken anladım ki
İnsan yaş almakla büyümüyor yalnızca;
Bazen her kayıpta biraz daha eksiliyor,
Bazen bir ömür boyunca
Kendi yarasını kendi sarıyor.
Ve ben…
Bunca acının içinden geçip bugün hâlâ buradaysam,
Demek ki içimde tükenmeyen bir şey var.
Belki adı umut değil artık,
Belki mutluluk da değil…
Belki yalnızca annemin öğrettiği gibi
Hayata tutunmak…
Ben elli üçüme giriyorum anne,
Ama inan, içimde hâlâ senin elini arayan
O küçük çocuk yaşıyor.
Ne zaman dünya üstüme gelse
Sana gelmek istiyorum…
Ama yolların sonunda sen yoksun artık.
Ben de her gece içime dönüp
Kendi kendime sarılıyorum.
Elli üç yıl geçti anne…
Bir gün olsun eksilmedi yokluğun.
Ben bu dünyada yaş aldım,
Ama sensizliğinde hiç büyümedi çocukluğum.