Eski izler Şiiri - Serhat Gazi

@SERHAT GAZİ:
Bir kilit takıldı zamana…
Anahtarı çoktan kayıp.
Pencereler toz tuttu,
eşikler aşındı gelip geçen adımlardan.
Biz bu evi kendi ellerimizle kurduk;
tuğla tuğla,
sabırla,
sessizce…
Rüzgâr nereden vurduysa vurdu,
duvarlar çatladı belki,
ama çatısı hiç çökmedi.
Oturup hesap tutmadık hayatla.
Kaç adım attık,
kaç kez düştük,
kaç “keşke” bıraktık ardımızda…
Hiçbirini saymadık.
Ceplerimizde eski biletler,
avuçlarımızda emeğin bıraktığı nasırlar,
yüzümüzde yılların kimseye anlatmadığı izler vardı.
Sustuğumuz ne varsa
eşyanın diline sinmişti.
Eski bir radyodan yükselen cızırtı bile
sanki söyleyemediklerimizi anlatıyordu.
Ne kadar kaçsak da
gerçeğin o yalın yüzünden,
her akşam aynı gölge
sessizce düşüyordu avluya.
Biz yine bekledik…
Toprağa bırakılmış bir tohum gibi,
sabırla,
inatla,
sessizce.
Kimi zaman umut filiz verdi,
kimi zaman daha dalına varmadan kurudu.
Biz yine de boyun eğmedik.
Çünkü öğrendik ki
hayat insanı kırarken bile
bir şey öğretiyor.
Bazı yaralar kapanmıyor;
insan sadece onlarla yaşamayı öğreniyor.
Bazı yollar kısalmıyor;
insan yürüdükçe güçleniyor.
Ve bazı insanlar
zaman geçtikçe eksilmiyor…
İçlerinde kalan her iz,
her kayıp,
her suskunluk
onları biraz daha keskinleştiriyor.
Meğer biz ömrü tüketmemişiz…
Bizi tüketti sandığımız zaman,
meğer içimizde bir bıçak bilemiş.
Ve şimdi anlıyoruz;
hayat bizi kırıp eksiltmemiş…
Her kırıldığı yerden biraz daha güçlü,
her yarasından biraz daha keskin bırakmış.
Çünkü bazı insanlar yaşlanmaz…
Yaşadıklarıyla bilenir.