Eksilen Parçalarım Şiiri - Bahtiyar Cm

Artık iyi olur muyum bilmiyorum.

Bildiğim tek şey var.

Her geçen gün bir şeyleri alıp götürüyor benden.

Göz göre göre,

Hiç acele etmeden,

İçimde ne varsa söküp alıyor zaman.

Kolları olmayan bir hırsız gibi sessizce,

Önce en saf gülüşlerimi çaldı.

Sonra o çocuksu, deli dolu heveslerimi.

Şimdi her sabah başka bir eksikle uyanıyorum.

Aynadaki yüze bakarken yabancıyım.

Bu giden ben miyim,

Yoksa benden kalan bir gölge mi?

Sessiz bir savaş var göğüs kafesimin altında.

Ne kazananı belli bu kavganın,

Ne de mağlubu.

Her gece gözlerimi tavanın boşluğuna dikerken,

Duvarların üzerime yürüdüğünü hissediyorum.

Bir çığlık büyüyor tam şuramda,

Dilimin ucuna kadar geliyor.

Ama dışarıya yalnızca derin bir sessizlik sızıyor.

Yoruldum artık eksilerek yaşamaktan.

Her yeni gün,

Bir öncekinden kalan enkazı önüme bırakıyor.

Umut dedikleri o mavi ışık,

Uzak bir gökyüzünde usulca sönüyor.

Elimi uzatıyorum.

Hayat parmaklarımın arasından kayıp gidiyor.

Ne yaptıysam durduramıyorum.

Zaman acımasız bir değirmen gibi öğütüyor içimi.

Geriye,

Un ufak olmuş anılar bırakıyor.

Bazen durup soruyorum kendime.

Her şey bittiğinde,

Benden geriye ne kalacak?

Kuru bir yaprak mı,

Yoksa hiç yaşanmamış bir ömür mü?

Bilmiyorum.

Artık hiçbir şeyi bilmiyorum.

Bu ağır sisin ardında bir yol var mı,

Göremiyorum.

Sadece azalıyorum.

Sessizce,

Derinden,

Her geçen gün biraz daha koparak kendimden.

Bir gün tamamen tükenir miyim,

Yoksa bu sancı son nefese kadar sürer mi?

Yüreğimde biriken bu ağır dertle,

Yürüyorum adını bilmediğim meçhul yollarda.

Ayaklarım ilerliyor,

Ruhum geride kalıyor.

Her adımda,

Bir parçamı daha bırakıyorum kaldırım taşlarına.

Gelen gün ne getirir sorma bana.

Çünkü benden götürdüklerinin

Artık hesabı yok bu dünyada.