Eksik Kalan Gülüş Şiiri - Can Elıf

Ciğerimle takas edeceğim tek ruhumdu sen; yine anlamadın...
İçimde susturamadığım bir kış oldun, ben sana hep bahar diye sarıldım.
Ellerim semaya açık, avuçlarımda eskimeyen dualar taşıdım...
Söyle, ne vakit senden gittiğimi sandın ki?
Ben hep sende yaşadım, nefesimi senin kalbine emanet bildim.
Etme artık...
Bize düşen acı, bir ömre fazla değil miydi?
Çok bir şey istemiyorum;
kırılmış çocukluğunu bir kez kollarında onar.
Evladını daha çok sev...
Çünkü bazı melekler kanatlarını gökyüzünde değil,
babalarının omzunda dinlendirir.
Bir gün gökyüzünden gülümseyen bir yıldız düşerse yeryüzüne,
bil ki o, senin kızındır.
Savunmasızdı...
Gözleri konuşuyordu; rüyama gülümsedi…
dudaklarının sustuğu her cümleyi,
kirpiklerine sakladığı yağmur anlatıyordu.
"Ben babamı çok seviyorum..." dedi.
O cümle, kalbime saplanan en sessiz bıçak oldu.
Çünkü bazı çocuklar babasını özler,
bazı babalar ise bunu çok geç duyar...
Ve ben...
Adı konmamış bir eksikliğin içinde büyüdüm dedi.
Göğsümde taşıdığım boşluk,
Anne…
hiçbir mevsimin dolduramadığı bir gökyüzü oldu.
Yetim...