Eksik Harç Şiiri - Sabit Süreyya Sirer

Bir haneyi getir aklına,

tepesi sonsuzluğa açılan bir kuytu,

harcı masum çığlıklarla yoğrulmuş.

Kusurlu bir fermanla açılmış perde,

ve Yaradan bir telaşla salıvermiş kucağından âdemoğlunu.

Yere düşen bir çömlek gibi kırılmamışız da,

çatlağımızdan sızan rüzgârı can bellemişiz.

Kapı eşikleri yontuldukça öğrenir ayak basmayı;

biz de öyle,

kendi gölgemizin boyunu ölçerek

akşamı karşılamışız avlularda.

Odalar var;

sandıklarda naftalin kokulu suskunluklar,

pencerelerde biriken tozlu ikindiler.

Zaman, duvarda asılı paslı bir çivi gibi

asılı kaldığı yeri kanatır sessizce.

Büyüdükçe dar gelir o seslerin ördüğü duvarlar;

sesler çekilir,

geriye sadece kirişlerin sabrı,

bir de taşın soğuğu kalır omuzlarda.

Ve insan,

o telaşlı yaradılışın tortusunda tek başına:

Ne bütünüyle göğe ait kalabilmiş,

ne de toprağın ağırlığına tam teslim.

Kendi eksikliğini ev bilip içine çekilen,

kırık kiremitlerin arasından sızan yağmurla

yarasını yıkayan bir yolcu gibi;

ömür dediğin,

o ilk düşüşün acısını

ayakta durarak unutma gayretidir.