Kış’ın puslu havasını solarken,sigaramın gri dumanını kurban ediyorum sokak lambalarına ve Gökyüzünü kıskandıracak bir renge dönüşüyor Zifiri.
Eflatun birazda Mavi.
Gökyüzü ağlarken üzerime,sığınacak bir yer arıyorum.
Girdiğim yer Kitaplarla örtülü bir türbe misali günah çıkaranları selamlıyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta