Efkar Ve Neşe Şiiri - Kasım Kobakçı

Sinende kaynar, hem efkâr hem neşe,
Hüzün de senindir, sevinç de senin.
Düşersen o garip, bitmez ateşe,
Dumanı tütmeyen, o linç de senin.
*
Cihanın derdinden, bir pay alarak,
Sabrın deryasına, her gün dalarak,
Umudu yitirip, susuz kalarak,
Solmaya yüz tutan, direnç de senin.
*
Mevsimler şaşırıp, kışa dönse de,
Ocağın kül olup, közü sönse de,
Namertlerin çarkı tersten dönse de,
Kaderi, gülüp kucaklayacaksın.
*
Bakışlar donuksa, surat asıksa,
Meydanda, yiğidin sesi kısıksa,
Adaletin terazisi, açıksa,
Vicdanı, mertçe kucaklayacaksın.
*
Maziyi yoklayıp, aklı yorarak,
Hırkanı çıkarıp, nefse sorarak,
Sınırı, hududu, hattı yararak,
Gurbeti, yurtla kucaklayacaksın.
*
Şerrin kapısını, sertçe kapatıp,
Kini ve nefreti, uzağa atıp,
Aydınlık ufkuna, bir adım katıp,
Alemi, aşkla kucaklayacaksın.