Ebedi Nefes Şiiri - Kasım Kobakçı

Ayrılınca teninden, ebedi nefes,
Bulamadı kimseler, sığınacak ses,
Arıyordu çünkü, bir ilahi heves,
Kendi mabetlerini kurdu bak herkes,
Sandık sonra, koruyor bizi bu kafes.
Doğunca bu hayal, uyandı erenler,
Göründü ufukta, yüce kutsiyetler.
*
Çekilince gözlerden, dünyevi perde,
Aramadı kimseler, devası nerde,
Saklıydı çünkü o cevher her bir serde,
Yazdık biz, kendi yazgımızı bu yerde,
Büyüdük sonra, şifa bulduk kederde.
Olunca bu masal, söylendi öğütler,
Açıldı gönülde, gizli kutsiyetler.
*
Yükselince göklere, sessiz bir dua,
Bırakmadı kimseler, ömrünü suya,
Akıyordu çünkü, nurlar kuytu koya,
Ördük biz, kendi kozamızı bu soya,
Uyandık sonra, en hakiki uykuya.
Durunca bu emsal, sevindi gidenler,
Canlandı ruhlarda, kadim kutsiyetler.
*
Susunca dudaklarda, fani kelimeler,
Sormadı kimseler, nedir bu cümleler,
Parlıyordu çünkü, içteki kubbeler,
Çizdik biz, kendi yolumuza gölgeler,
Sezdik sonra, kuşatmış bizi tepeler.
Çalınca bu kaval, dinlendi nefesler,
Yüceldi dergahta, duru kutsiyetler.
*
Dökülünce yapraklar, kuruyan daldan,
Kaçmadı kimseler, o meçhul masaldan,
Doğuyordu çünkü, hakikat zevalden,
Sorduk biz, kendi sırrımızı ezelden,
Geçtik sonra, bizi aldatan emelden.
Solunca bu cemal, silindi kederler,
Filizlendi özde, derin kutsiyetler.
*
Sönünce ocaklarda, en kızıl ateş,
Beklemedi kimseler, doğsun o güneş,
Taşıyordu çünkü, her yürekten bir eş,
Bulduk biz, kendi kıblemize bir kardeş,
Olduk sonra, aynı potada bire eş.
Vurunca o zülal, arındı bedenler,
Berraklaştı suda, arı kutsiyetler.
*
Varınca menzile, yorulan yolcular,
Tutmadı kimseler, beyhude kaygılar,
Siliniyordu çünkü, sahte duygular,
Bulduk biz, kendi özümüzden uykular,
Gördük sonra, bizi sarmış hep doğrular.
Dolunca bu kemal, müjdeli melekler,
Erişti huzura, bütün kutsiyetler.