Düzden Dize Şiiri - Kasım Kobakçı

Sıcak buzdan doğar,
Kışlar yaza ağar,
Gökten sular yağar,
Dağlar nura sığar.
*
Aydınlık parlıyor,
Karanlık ağlıyor,
Geceyi bağlıyor,
Gündüzü dağlıyor.
*
Bütün terslik bizde,
Görünür krizde.
*
Ağlar gülen yüzler,
Susar tüm bülbüller,
Yalan söyler diller,
Solar açan güller.
*
Hızlıca koşarken,
Yerinde dururken,
Engeller tutarken.
*
Siyah beyaz renktir,
Aşağıya denktir,
Savaşta ahenktir,
Barışlara cenktir.
*
Tatlıdır acılar,
Biter tüm sancılar,
Gülüyor hancılar,
Geçiyor yolcular.
*
Ateş suyu yakmaz,
Dereniz hiç akmaz,
Kimse dışa bakmaz,
Başa taçlar takmaz.
*
Genişlik dardadır,
Kolaylık zordadır,
Serinlik kordadır,
Fayda zarardadır,
Sessizlik sestedir.
*
Toklar da, aç kalır,
Cahil, ilim alır,
Ağlayan, öç alır.
*
Dostlar, düşman çıkar,
Kibir, kalbi yıkar,
Herkes, candan bıkar,
Sular, terse akar.
*
Yukarı aşağı,
Sımsıcak kucağı,
Donmuş, taş ocağı,
Keskin, kör bıçağı.
*
Eksiler artıdır,
Boşluklar tartıdır,
Geceler martıdır.
*
Fakir zenginleşir,
Çirkin güzelleşir,
Zayıflar devleşir.
*
Zalim mazlum sever,
Ağlayanlar över,
Seven, kalbi döver,
Korkak olan, söver.
*
Acı tatlı bilmez,
Ağlayan, hiç gülmez,
Giden, geri gelmez,
Akan sular, dinmez.
*
Karanlıklar biter,
Ocaktaki tüter,
Bülbül, susup öter,
Fena güne, yeter.
*
Ateş, buzda donmuş,
Kuşlar, yere konmuş,
Çiçek, karda onmuş.
*
Artı eksi çeker,
Eken, biçer döker,
Güneş, ayla çöker,
Binaları söker.
*
Dağlar, ova kalmış,
Deniz, çöle dalmış,
Çöller, suya banmış,
Hakikatler yanmış.
*
Uzak, yakın bize,
Geldik, düzden dize.