Rüyalarımın ardından koşup dururum,
Ne güneşi görürüm koşarken, ne ay'ı.
Koşarken ne bir sevgi, ne de sıcaklık bulurum,
Kuru ve acı bir soğukluktan ibaret sanırım dünyayı.
Bilmiyorum ne zaman son bulur koşuşum,
Ne zaman tükenir beni kamçılayan umudum,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta