Sokaklarımda bir mürekkep kokusu kalmadı artık,
Özlemle bekleyen çocukların
pencere önünde;
Hep sokağın başına dönük gözleri bulut bulut,
Şimdi bir ana eli gerek bu gözlere...
Bir rüzgar belki...
Ya da bir gelen lazım sokağın başından;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta