Gönül ferman dinlemedi,
Ve Tanrım bu oğulu verdi,
Dedi; ey kulum senindir bu oğul,
Emzir onu,adı İbrahim ola,
İndi gökten bir evlat,
Ak kundak içinde,
Uyandım ki kan ter içinde,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




...düş tadında gerçek ve güzel dizeler...saygılarımla..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta