Düş Kurarken Şiiri - Kasım Kobakçı

İki dize boyu bir ömrümüz olsa;
Sözcük olur satır boyu yaslanırdık,
Her hecenin kuytusuna huzur dolsa,
Redif olur bir gölgede saklanırdık.
*
Ömrümüzden bir an kalsa süzülürdük,
Kalem ucu mürekkeple çözülürdük,
Redif gibi dizi dizi düzülürdük,
Akşam vakti gölgelere uzanırdık.
*
Bir nefeslik vakit kalsa tez uçardık,
Rüzgar olur hep kuytulara kaçardık,
Yağmur olur dal ucunda gül açardık,
Yaprak olur koyu gölge kuşanırdık.
*
Serçe olur saçak altı yurt korurduk,
Yankı olur dağ ardından ses vururduk,
Redif olur uyak sonu saf dururduk,
Yorgun düşer bir çınara dayanırdık.
*
İki kalbe bölünse de can sendedir;
Biri seste nefes bulur, söz bendedir,
Biri ruha kanat açar, iz tendedir,
Aynı düşten gölge gibi uyanırdık.
*
Biri göğe yükselirken kar dağında,
Öteki kök salar sessiz can bağında,
Ben redifim, sevdamız var söz çağında,
Akşam çöker aynı renge boyanırdık.
*
Bir adımlık yolun varken dar mezara,
Neden sözler verilir ki boş pazara?
Garip yolcu göç ederken son diyara,
Niçin yalan gölgelere kapılırdık?
*
Hakka uymaz ham hayalle düş kurarken,
Soğuk korku gölge gibi can sararken,
Son redifler kader diye yol yararken,
Kader varken nasıl böyle aldanırdık?