Durak Yiğit Şiirleri - Şair Durak Yiğit

Yoruldum ben hayat
Gerçekten çok Yoruldum
Bırak artık nolur benim yakamı
Zamansız Kar'ları yağdırdın başa
Ne Yaz'ımı bildim,ne'de Kış'ımı,
Tükendi umudum

Unuttum gülmeyi dertlere garkım
Kalmadı Kerem’den Mecnun’dan farkım
Dağıldı dişliler dönmüyor çarkım
Yorgunum yokuşa sürmeyin beni.

Zalim tuzağını kurmuş ya bana

Daha dün çocuktun ne/tez büyüdün
Bak şimdi Askere gidiyon OĞLUM
Sen bu sülâlenin gonca gülüydün
,,,Yaktın yürekleri küle çevirdin
,,,Yolun açık olsun git güle güle

Daha dün çocuktun ne/tez büyüdün
Bak şimdi Askere gidiyon OĞLUM
Sen bu sülâlenin gonca gülüydün
,,,Yaktın yürekleri küle çevirdin
,,,Yolun açık olsun git güle güle

Sonunda oh olsun dedirttin bana
Gayri ben yolum/a yanlız giderim
Kendi çıkmazını bıraktım sana
Gayri ben yolum/a yanlız giderim

Sildim attım artık senli dünleri

Sevmişim yürekten yemişim vurgun
Çağlayıp akardım şimdiyse durgun
O hayırsız YÂR’den bu kalbim yorgun
Özünden sevecek yokmudur dostlar?

Kalsamda ekmeksiz olsamda tuzsuz

*
Yoksulluk elinden kurudu kanım
Takip eder beni hep adım adım
Belki'de bu yüzden çaresiz kaldım
Süründürür gurbet gurbet yoksulluk
*

Küçük yaşta bir Yar sevdim el aldı
Bahtımla arama hep hasret girdi
Garibliği kovam dedim gitmedi
İlden ile sürdü beni yoksulluk

Ne acılar gördüm çileler ördüm

Ayrı düştüm vatanımdan elimden
Derdimi diyemem diller çaresiz
Bi-çareyim birşey gelmez elimden
Yazarım halımı böyle çaresiz

Felek ile açtım şimdi arayı

Mevsim Bahar iken başa Kar yağsa
Hüzünler,elemler kapına ağsa
Dostlar damarımdan kanını sağsa
Darılıp gücenme canı sağ olsun

Yerimden yurdumdan etseler sürgün