Dur Sen Uzak Şiiri - Kasım Kobakçı

Kimden kopmuş, hangi sesten,
Pay biçilmiş her nefesten,
Söz fışkırmış dar kafesten;
Gözdeymiş bak, fani beşer!
*
Kurulmuştur baş köşeye,
Paha biçmiş her bir şeye,
El uzatmış tüm gayeye;
Baş tacıymış yani beşer!
*
Gördüklerim sığmaz akla,
Bağdaşmaz hiç töre, hakla,
İster gizle, ister sakla;
Kurnazca boş bir uyduru!
*
Tuzak kursun ince ince,
Pay çıkarsın kendisince,
Suç örtülmez ne de dince;
Meşru kılar her kusuru!
*
Talan başlar uzanınca,
Doğa küser dayanınca,
Maske düşer uyanınca;
İnsan işi saf uyduru!
*
Bin bir düzen, bin bir hile,
Diyar çeker ondan çile,
Kolay gelir tatlı dile;
Yıkım saçan iki ayak!
*
Dev cüsseli, cüce dengi,
Meydanlarda bin bir rengi,
Ruhu birdir, öz ahengi;
Üstünlükler kuru tuzak!
*
Ulu divan olmaz böyle,
Aklın varsa doğru söyle,
İnanç kalmaz gitsen şöyle;
Uydurudan dur sen uzak!