Dolunayı seviyorum diyorsun
Geceden kaçıyorsun
Yıldızları seviyorsun
Gökyüzünden kaçıyorsun
Yağmuru seviyorum diyorsun
Kalın bir taş duvar
Örse de aramıza
Şu karanlık gece
Yarın güneş
Berrak denizlerden
Bizim için doğacak
Güneşe siyah perde çekersin
Dolunayı gündüze süpürürsün
Karanlığa aldırmadan
Yıldızları sahneden indirirsin
Yetim bir çocuk bakar gözlerine
Beyaz bir papatya bahçesinde
Kaybettim memleketin yolunu
Şimdi
Çocuğuyum gurbet denen
Bu karanlık şehrin
Çekiç darbesine boyun bükmüş
Hüzünlü uzun bir gezintinin
İlk adımıdır atılan
Bir kar tanesi olarak
Payıma düşen
Gökyüzünden olmaktır şu an
Misafirdir günbatımı
Geceye
Bırak
Kaybetme endişesini
Sana ait olanın yolu
Başkasına çıkmaz azizim
Ey güzümü yaza çeviren güzellik
Yüreğime bahar olup sen düştün
Bir kayısı çiçeği gibi de
Beyaza boyadın tüm düşleri
Artık nereden eserse essin rüzgâr
Gönlümüz
Bir kelebek yazgısıydı
Ortak düşlerimiz vardı
Vakit az
Mevsim yazdı
Tatmam gereken bir heves
Vermem gereken bir nefes vardı
Kendimden de öte seviyorum seni
Gölgenden öte
Yanındayım senin
Öylesine işlemiş ki sevdan içime
Bilmem ki
İkimizden hangisi yok bedenimde
Kimsenin haberi yok her an buluştuğumuzdan
Gözlerimin deniz kalbinin kıyı olduğundan
Hırçın dalgalar her dolunay vursa da sahile
Suskunluğun zihnime yaşattığın en büyük veda
Şimdi dalgalar fısıldar her fırsatta kulağıma




-
Mehmet Faruk Ersoy
-
Ercan Vural
Tüm YorumlarTebrikler sevgili abim kalemine yüreğine sağlık.
Az sözle çok şeyi anlatma sanatı olan şiir... Duygularınızı yazıya döktüğünüz bu çalışmalardan dolayı tebrik ederim.