Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bu güzel dostluğunuzun artarak sürmesini dilerim..Yazan ve yazdıran dostlara selam olsun...Ufkun YAREN
böyle dostluk dostlar başına ne mutlu size şiir yazacak kadar sevgisi var ne mutlu arkadaşınızaki şiir yazacak bi dostu var kutluyorum her ikinizide
Ben bu sitede çok şair tanıdım
Ayırmadan herkese yorumlar yaptım
Tüm şiirdaşlarımı bir bir izledim
Senin yerin bir başka be REVANLI.
kendi adınıza şiir yazacak kadar güzel bir dostunuzun olması nemutlu arkadaşınızı ve arkadaşlığınızı kutluyorum dostluğunuz daim olsun kaleminiz hiç bitmesin yürekleriniz bir olsun gül ile diken gibi,su ile toprak gibi, arkadaşlık, dostluk şiirlerde bile çok anlamlı ve değerini kaybetmiyor güçlü dostluklar adına şiir tadında kalınız
Böyle dostu olanın sırtı yere gelmez
Adına şiir yazılan kim sevinmez
Bazen kıskanma diyorlar
Bu dostluk nasıl kıskanılmaz ::))
Şaka Şaka
Gururduydum.
TEBRİKLER DOST YÜREĞE...
Kaleme saygılar...kutluyorum.
Dostuma
Bulunduğum ortamı, inan çok sevdim
Kocaman yürekli, bir dost edindim
Güzel yüreğini, şiirden sezdim
Bu dostum dediğim, sensin REVANLI.
Ben bu sitede çok şair tanıdım
Ayırmadan herkese yorumlar yaptım
Tüm şiirdaşlarımı bir bir izledim
Senin yerin bir başka be REVANLI.
Güzel yöreleri yaptın hep dize
Özlemi, hasreti yaşattın bize
Başka ne diyeyim ben şimdi size
Yazsın hep kalemin, susma REVANLI.
Sevgini şiirle söyledin durdun
Bazen hüzünlendin, bazen duruldun
Eminim aradığın aşkını buldun
Ömür boyu, hep mutlu ol REVANLI.
Çok güzel ifadeler kullanılmış.Harika bir çalışma,yakışır abime .Saygılarımla.
dost yürekler var olsun. tebriklerimle selam ve dua.
Sn. M.M.Revanlı,
Bizim ülkemizde yazılan şiirlerin çooook çok büyük oranda aşk ve sevda için yazıldığını izledim. Oysa bir dost ve bir arkadaş içinde başarılı şiirler yazılıyormuş. Severek okudum. Kutluyorıum... İnsan yaşamının tümü şiirle konu olabiliyor.. Başarı dileklerimle..
Mutlu Olmak REVANLI dostun hakkıdır tabiki . dile getirdiniz tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 66 tane yorum bulunmakta