Dostum Beyazid Şiiri - Kiky Kiky

Zamanın rüzgârı savurur ömrü,

Her yaprak bir yana düşer de gider.

Şu fani dünyada biriken tortu,

Sadece vefalı dostlukla biter.

Yalnızlık çökünce gecenin koynuna,

Bir gölge aranır sığınacak yer.

Bir omza yaslanıp içini dökmek,

Dünyanın en ağır yükünü siler.

Dostluk dediğin şey, bir kıvılcımdır;

Karanlıkta bile yolunu açan.

Laf olsun diye değil, yürekten olan,

Sensiz bir günden bile acı duyan.

Kaç bahar devrildi, kaç kış geçirdik,

Yüzler değişti, maskeler düştü.

Herkesin gittiği o dar boğazda,

Sadece dost denilen yanımızda kaldı.

Bazen bir kelime, bazen bir sükût,

Sözden daha derin anlar insanı.

Kalpten kalbe giden o gizli yolda,

Hüzün de neşeyle sarar her yanı.

İki can bir olup yürürse yolda,

Menzil uzak olsa, yorulmaz adımlarla.

Sahte kalabalıktan yeğdir yalnızlık,

Gerçek bir dost varsa eğer dünyanda.

Gölgesi serindir, meyvesi tatlı,

Kökleri sağlam bir çınardır o.

Gözünün içine baktığı anda,

Gönül yaranı hemen sarandır o.

Ömür dediğin bir nefeslik rüya,

Biter bir gün bütün telaş ve gurur.

Geriye ne makam kalır ne de mal,

Sadece vefayla yazılan dostluk kalır.