Dökülür hayat Şiiri - Cahit Telkök

Sonbaharın yaprağı buluşur toprakta,
hazan dökülür.
Andıkça adını, ayrılık şarkısı dudakta
hüzzam takılır.

El ele çifte kumrular yolda, durakta;
yüzüm yıkılır.
Boşanır da tuzlu selim bir elim.
Hüzün sökülür
Sıkılır, yıkılır, dökülür dilim.

Nereden aklıma gelir ki, bilmem;
hangi kuytu köşede bir garip ölür?
Salâ sökülür.
Suydu, kefendi derken
tabut çakılır.
Kılınır namazı,
toprak dökülür.
Bakılır, sokulur, kokulur ölüm.

Ardından bir yas sökülür,
peşinden yâsîn dökülür.
Helva sıkılır,
ağıt yakılır.

Sensizliğin cenazesi
verilmedi salâsı.
Çınlıyor bu kulağımda
duyulmayan sedâsı.

Yokluğunun cenazesi
kılınmadı namazı.
Çürüdü dimağımda
konuşmayan avazı.

Şu firkatin cenazesi
gömülmedi mevtası.
Kokuştu bu yüreğimde
ayrılığın belası.

Sapır sapır dökülür
ayrılık kokusundan.
Burnum dökülür; bıkılır, heyhat!
Ardı sıra çaresizce bakılır.
Çok olur, yok olur, dökülür hayat.