Doğallığın Gücü Şiiri - Kasım Kobakçı

Kalplerden dökülenler, yalın bir sedadır,
Sokakların nefesi, içte bir nidadır,
Doğal akan heceler, ruhlara gıdadır,
Hiç gerek kalmadı, yapmacık tavırlara.
*
Kibirlenen tiplerin, sırları açıldı,
Sahte tebessümlerin, boyası saçıldı,
Karanlık ortamlardan, uzağa kaçıldı,
Kalbimi doldurur, safiyane dostluklar.
*
İkiyüzlü düzene, boyun eğmiyorum,
Kötülerin yanına, artık gitmiyorum,
Boş lafların tümünü, çöpe atıyorum,
Samimiyet aradım, bütün sokaklarda.
*
Hikayeler masallar, gerçeği gizlemez,
Gönülden seslenen, yalanları izlemez,
Yürekteki ateşi, hiç kimse közlemez,
Kibirler yıkıldı, Babil kulelerinden.
*
Eski Mısır kentinin, suru da tükendi,
Zorbaların zulmüne, cesaret eklendi,
Aydınlık yarınlardan, umutlar beklendi,
Yaşam fışkırır, yıkıntıların içinden.
*
Gösterişli saraylar, yerle bir oluyor,
Zalimlerin tahtları, kederle doluyor,
Yalancı saltanatlar, sararıp soluyor,
Hükmü bitti bugün, süslü kelimelerin.
*
Hayatın gerçeğiyle, yüz yüze gelmeli,
Herkes, bu samimiyet sırrını bilmeli,
Gönüldeki kederi, sevinçle yenmeli,
Doğanın üslubuyla seslenmek, ne güzel.
*
Özgürlüğün şarkısı, sözlerde geziyor,
Doğallığın gücünü, insanlar biliyor.