Dilsiz satırlar

Dilsiz Satırlar

Kalemimden dökülen her kelime,
ruhumun sustuğu yerden bir çığlıktır.
Bazen kâğıt, kalpten daha iyi bir sırdaştır.
Mürekkebin siyahi renginde gizlenir bin yıllık sancı,
Dilsiz satırlar, dertlerime en sadık arkadaştır.

Gecenin sessizliği çökerken
eski bir masa başında,
Anlatamadıklarım birer birer dökülür beyaz boşluğa.
Kelime kelime örülür içimdeki o gizli dünya,
Gözyaşlarımın ıslattığı kâğıt,
dertlerimin mübarek bir derviş hırkası olur.
Her harf bir kapı açar,
gönlümdeki derin sonsuzluğa.

Yorulur diller,
susar bazen en gür sesler bile;
Ama kâğıt bıkmaz,
ortak olur çekilen her çileye.
Mürekkebin her damlası,
dertli gönlümün bir katre kanı gibi.
Ruhun çığlığı dindiğinde,
kalem usulca durur;
Bir huzur yayılır odada,
kelâmın sihrinden doğan bir müjdeyle.

Ve nihayet mühür vurulur,
sayfa usulca kapanır.
Gönül deryasından kopan fırtına,
bir mısrada saklanır.
Yarın doğacak güneş
yeni bir beyaz sayfa açar;
Yazılan her satır,
ebedî bir izde yankılanır,
ses bulur farklı kalplerde.

Belki beni kimse dinlemez,
ama satırlar beni yarı yolda bırakmaz.
İnsan unutsa da,
kâğıt unutmaz;
mürekkep, yaşanmışlığın en sadık şahididir.

Çünkü bazı acılar konuşulmaz,
yalnızca yazılır.
Bazı ayrılıklar anlatılmaz,
yalnızca hissedilir.
Ve bazı şiirler vardır ki,
şairinden çıkar,
okuyanın kaderine dokunur.

Ben sustukça kalem konuştu,
ben yıkıldıkça mısralar ayağa kalktı.
Kimsenin duymadığı iç sesim,
dilsiz satırlarda ömrünü buldu.

Bir gün ben de susarım,
kalem elimden düşer,
sayfalar kapanır.
Ama içimden geçen hakikat,
bir mısrada yaşamaya devam eder.

Çünkü insan gider…
Sözü kalır.
Şair susar…
Şiiri konuşur.
Ve dilsiz satırlar,
sessizliğin dili olmaya
ebediyen devam eder.