Dilsiz satırlar

Kalemimden dökülen her kelime,
ruhumun sustuğu yerden bir çığlıktır,
Bazen kağıt, kalpten daha iyi bir sırdaştır.
Mürekkebin siyahi renginde gizlenir bin yıllık sancı,
Dilsiz satırlar, dertlerime en sadık arkadaştır.
​Gecenin sessizliği çökerken
eski bir masa başında,
Anlatamadıklarım, birer birer dökülür beyaz boşluğa.
Kelime kelime örülür içimdeki o gizli dünya,
Gözyaşlarımın ıslattığı kağıt, dertlerimin mübarek bir dervişi hırkası olur.
Her harf bir kapı açar, gönlümdeki derin sonsuzluğa.
​Yorulur diller, susar bazen en gür sesler bile,
Ama kağıt bıkmaz, ortak olur çekilen her çile.
Mürekkebin her damlası, dertli gönlümün bir katre kanı gibi,
Ruhun çığlığı dindiğinde, kalem usulca durur;
Bir huzur yayılır odada,
kelamın sihrinden doğan bir müjdeyle.
​Ve nihayet mühür vurulur, sayfa usulca kapanır,
Gönül deryasından kopan fırtına, bir mısrada saklanır.
Yarın doğacak güneş, yeni bir beyaz sayfa açar;
Yazılan her satır, ebedi bir izde yankılanır.
ses bulur farklı kalplerde