Külfü alem bu candan ziyade payidar,
Sen gökyüzünü kalbe taşıyan,
Sen ki taşıyan gökyüzünü;
Sırtı nasır tutmuş kadın evren sana dar,
Aşk'a adını veren bu sensin,
Dar nehirler bir de şehir köşede, ıssız ve soğuk,
Sen gelip sarıl kadın, bir de bak;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta