Dil Şiiri - Halil Kumcu

Zehirli dil yıkıcı bir rüzgârdır,
Yarayı sıkıştırır mengeneye.
Zihinde benzersiz bir kasırgadır,
Düşlerin tortusu düşer sineye.

Kara hayaller birbirine geçer,
Çürüyen yıllar, dağa taşa küser.
İçimdeki dehşet, ölümden beter,
Ateşten yara başlar titremeye.

Hudutsuz zaman dilimleri gelir,
Donmuş hayatın renleri değişir.
Sessizlik binlerce yılı devirir,
Hatıralar gider tek kelimeye.

Nereye baksam, hicranlı bir yürek,
İçimde ateş, boğazımda ilmek.
Ömür geçer, insanı eleyerek,
Söz silinir, dönülmez ki geriye.

Oysa çorak toprak yalnızlık kokar,
Gönül hücrem közlenir bir o kadar.
Görünenin altında gizli laflar,
Söner çaresiz, gizliden gizliye.

Halilî der ki dil bazen kılıçtır,
Yaralar açar, kapanmaz, sızdırır.
Beni ağlatan kalp ağır yük taşır,
Yolu diken olur batar maziye.

📍Şair Notu: Dil... İnsan bazen en derin yarayı ne bir yumruktan, ne bir terk edişten, ne de bir vedadan alır. Bazen sadece bir kelimeyle çöker içimiz. Bu şiir, işte o kelimelerin, o görünmeyen kılıçların izini taşıyor. Kimi zaman susmak konuşmaktan daha gürültülüdür. Bunu yaşadım, gördüm, hissettim... İnsan, bir sözle büyür, bir sözle yıkılır. Bu yüzden "dil" deyip geçemem ben. Belki senin de içinde susturamadığın bir ses, boğazına düğümlenen bir kelime vardır. İşte bu şiir, belki biraz senin için de yazıldı. Çünkü acı paylaşınca azalmaz belki ama anlaşıldığını bilmek insana iyi gelir. Kalpten kalbe bir yol olur belki... Sevgiyle…

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Dil, keskin bir kılıçtır; ne zaman savrulacağını bilmek gerekir.
•Kırgınlık, en çok dilin ucunda büyür.
•Dil bazen ilaçtır; bazen de insanın içine bırakılmış zehir.
•Bir kelime, bir ömrün kapısını kapatmaya yeter.
•Dil kılıçtan keskindir derler… çünkü kılıç yalnız bedeni keser, söz ruhu.

11 Şubat 2019 / Pazartesi / Ankara