Gece karanlık, pare pare gönlüme pusu kurmuş.
Tonlarca hayalinin ağırlığı, göz kapaklarıma oturmuş.
Uyuyamamak değil derdim,
Sensizliğe uyanmaya alışamadım.
Seninle, sensizlikte
Şu dünyada sessiz bir yolcuyum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta