Devamlı Bir Serzeniş / Sergüzeşt

masal dünyamda yer yoktu kelimelerin hüznüne;
ben yaşarken yeşertirdim onları, defalarca.
serzenişim kendime, kendimden de sanayken;
sergüzeştin kendine, kendinden de banayken;
ve ben yaşarken büyüleyici masalımda, sevgiyle,
çıkıverirdi ortaya güzelliklerin ülkesindeki yaşam.

artık nereye varsam da neye kâfi gelecek böylesi?
ben yolumdaki dikenlerin batışını almışsam göze,
düşündüğüm hatıraların merhametsizliği eziciydi.
nereye varacağım bilinmezken ben, kaybolurum,
etrafımı saran bir serzenişi nasıl sergüzeşt eylerim?
yalnızlığın serzenişi olmaz sergüzeşti olurdu yalnız.