Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Kaybolmuş bu yitik coğrafyada
yitik insanlar.
Maskesiz yüz yok, yüzsüz yalan çok...
Yitik kentlerin yitik insanıyız biz
Gerçek yüzümüzü tanırmıyız?
Taş duvarlar ardında çürümüş beyinler

En büyük aşk acısı nedir?
bilirmisin sen
sevmiyorum dediğin
kişinin çekip gitmesidir
çünkü o gidince
anlarsın onu ne çok sevdiğini

Bu gece sırılsıklam kaldı içimde tüm şehir.
İstanbul bütün ihtişamı ile gözümde devleşir.
İstanbul bende, ben İstanbul’un,
Gözlerinde sarhoşum bu gece…

Yabancı kentin karanlığı çöküyor üstüme.

İŞTE GİDİYORUM...

Güneşi koynuma,
yağmurları gözlerime alıp gidiyorum.
Acıların eseratini giyindim üstüme.
Yokluğunun,

ANADOLU


Dağların eteğinde dudak büker dallar
Yolunu şaşırmış kervanı kimler anlar
Henüz hayatın baharında genç fidanlar

Son bahar geldi, yapraklar sarardı
lodos tersten esmeye başladı
havayı dinliyorum, havada boşluktayım
kış gibi soğuk geçiyor yıllar
4 değil 14 mevsim histerik geçiyor
pencere kenarında yerimi aldım

Gidişlerine ağladığım yetti
kalbim avuçlarında saklı
sevgim damarlarında aktı
gözlerim gözlerinle aşıktı
tenim tenine karıştı
canım canında yandı

Bir yer biliyorum
Bir yanı ateşten elbise
Bir yanı cennet gibi memleket

Bir yer biliyorum
İğneden ipliğedir sorgum

CANIMDACAN
Hayalini kurmaktan bile…
Çok korkuyorum.
Hele,de düşlerimde gizlediğim,
Kendime bile…
İtiraf etmekten çekindiğim

Yandı yeşilimsi çiçek bahçelerim
Yanık acıların dudağından öperim
Gözyaşlarıma damlıyor acılarım
Kurak topraklarda çatlamış dudaklarım
Bir kirbit ucuyla; ansızın tutuşur bir orman gövdesi.