bir Kerbela divanıydı
bir mahşer…
dört nala üstüme gelirken dört duvar
hüznü şah damarıma gizleyip
kavimler göçü gibi göçtüm
yaşamın bereketli tarlalarından
gün oldu
Soraya’yı taşlar gibi kendimi taşladım
gün oldu
kürek kürek ölü toprağı sepildi üstüme
kefensiz gömüldüm
en sonunda aldım başımı gittim
gölgenin gölgesi
sesin yankısı
külün sabrı oldum
yeni yeni gördüm
bütün kalelerimde beyaz bayrak sallandığını
yalın yürek savaşırken
savaşmaya değecek hiçbir şeyim kalmadığının
yeni yeni farkına vardım
meğer ben hep y a n ı l m ı ş ı m
fondip yapılmış hayallerle
kör kütük sarhoş olup
meğer
bir bardak suda fırtınalar koparmışım
düştüğüm onca dipsiz uçurumun
meğer çoğunu ben kazmışım
anladım ki…
birilerinin bizi ittiği
karanlık bir suymuş aşk
herkesin acısını içinde yaşadığı
dikiş tutmaz bir yara
iskandillerin bile ölçemediği
deruni bir sızıymış
ne kadar silerseniz silin
silinmezmiş
bazı kadınlara yazılan şiirler
ya bir bakış
ya bir gülüş kalırmış
kesip atılmazmış da
yarasını kendi yaranız saymışsanız
öpseler de geçmezmiş acısı
acısını bile sevmişseniz
Ömer Yücekaya 2
Kayıt Tarihi : 21.11.2026 20:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!