Dertli Yürek Şiiri - Ahmet Karakuş

Çok zaman oldu gideli kuşlar
Hayli zamandır yangın yüreğim
Bir yitik şehrin caddelerinde
Bir güler yüz bir tatlı söz
Bir tebessüm arar durur gözlerim

Yapraklar ağaçlarda sarardı çoktan
Kaldırım taşları yoldaşım oldu
Gezer dururum garip ve yalnız
Halden anlayana içimi döksem
Boğazımda düğüm düğüm sözlerim

Duvardaki resmin çoktan sarardı
Anan babam kardeşlerim ve gençliğim
Tülleniyor gözümde, gönlümde bir bir
Aynalar her gün alay ediyor
Bakıp bakıp gülüyor düşmanım gibi
Anılarla delik teşik günlerim

İçimden bir ses vedalaş diyor
Bu şehrin vefasız caddelerine
Fısıldıyor kulağıma aniden bir ses
Çıkıver dağların zirvelerine
Duyguların belirsiz içimde yangın
Yana yana tükenmekmiş kaderim

Çıksam yollara koşsam durmadan
İp atlasam top oynasam çocuklar gibi
Gülsem gülsem durmadan gülsem
Elleri ceplerinde bir yetim görsem
Yine mahzun yine dertli yüreğim

Çok zaman oldu öyle suskunum
Anılar en büyük düşmanım şimdi
Dün gece duvardaki resmimi yırttım
Hasbi hal ettiğim aynayı kırdım
Acılarla parça parça yüreğim

Ben garibim kimsesizim sessizim
Yetimlerin göz yaşları dertlilerin duası
Hazan vurmuş bahçelerin gülüyüm
Ama şair değilim şiir yazamam
Kelimeler boğazımda küllenir
Boynu bükük yetim kalmış sözlerim

Yine bahar yine çiçek yine karanfil
Ama hüzün, ama acı, ama ayrılık
Gül kokulu yarim söyle nerdesin
Yoksa sende mi bırakıp gittin
Beni yalnızlığın tam ortasında
Yollarına baka kaldı gözlerim