Dertli Bağlama Şiiri - Kasım Kobakçı

Evlat babaya küsüp, kin güdünce,
Gönül bağları, kökünden çökünce,
Zorluk geliyor, üstüne sürünce,
İnsan, yaşama hep öfke saçıyor.
*
Beşler, dokuzlu sayıyı bükerken,
Ordular coşup, surlara çökerken,
Zorlu oyunlar, acıyı ekerken,
Dostlar, hiç geri dönmeyi seçmiyor.
*
Esrik köleler, hüneri saçarlar,
Canları, yüce göklere açarlar,
Ulu Lokman'ın, izinden kaçarlar,
Sövüyor sazlar, saf dileklerine.
*
Udların teli, ahengi bozarken,
Kırık nağmeler, duvara sızarken,
Karanlık sözler, akılda tozarken,
Hiçbir teselli, fayda getirmiyor.
*
Davul sesiyle, uyuyan uyanır,
Yürek acıyla, kızılca boyanır,
Babil çölünde, kumlara dayanır,
Melodi artık, yarayı sarmıyor.
*
Kötü şarkılar, kalbimizi yakar,
Soğuk rüzgarlar, boğazları sıkar,
Zehirli sesler, derinlere akar,
Güzel günlerin, son umudu biter.
*
Dertli bağlama, dilini yutmuyor,
Eski piyano, ritmini tutmuyor,
Mızrap kırılmış, tele dokunmuyor,
Lanet okuyor, masum dualara.