Dertleşmeyi Unuttum Şiiri - Aydın Gürz

Dertleşmeyi Unuttum

O değil de ben dertleşmeyi unuttum,
Derdimi saklarken kendimi de unuttum.
İçimde bir kadın hüznü, gözlerimde nem,
Ben herkesi dinledim, kendime sustum.

Ne çok şey biriktirmişim içimde,
Söylenmemiş sözler, kırgınlıklar dilimde.
Bir dost aradım, dert değil anlatacak,
Bir çift göz, gözlerimin derinliğinde.

Dost dediğin her zaman yanında mı olur?
Yoksa insan en çok yokluğunda mı yorulur?
Bir ömür kalabalıklarda yaşarsın da,
Derdini soran olmayınca yalnızlık mı olur?

Meğer insan kendine de yabancılaşırmış,
Kendi derdini kendinden saklarmış.
Ben sustukça geçti sandım acılarımı,
İnsan kendini ne güzel de kandırırmış.

Ne dertler bitmiş ne de içimdeki hüzün,
Kendime söylediğim yalanmış bütün sözüm.
Dertleşmeyi bile unuttum, kendimi de avuttum,
Meğer en çok kendime kırgınmış gönlüm.

Aydın Gürz