içimi döktüğüm bir tek sen vardın
gözlerinle dinlerdin sustuğumda
kelimelerim omzuna yaslanırdı
kırılmazdın, yorulmazdın
ben dağılırken sen dururdun
sen gittin ya
en büyük dert artık sensin
şimdi sen de
dertlerimin arasına karıştın
biraz kan, biraz tuz, biraz sen
her akşamüstü aynı yerden sızıyor adın
içime inen soğuk bir nehir gibi
ayırt edemiyorum
hangisi hayat, hangisi sen
anlat deyişin hâlâ boş odada
ama anlatacak kimse yok
sadece ben varım
ve eksik kalan sen
herkes gider boşluk bırakır
sen yük bırakıp gittin
taşımayı öğrenemedim
bırakmayı da
bir sendin avuçlarımda tuttuğum ayna
şimdi kırık
her parçası bana batıyor
geceleri kendimle konuşurken
her cümlede sana çarpıyorum
itiraz edemiyorum
şimdi sensiz dertler
daha çıplak, daha keskin, daha suskun
ve hâlâ taşıyorum seni
acının en kuytu yerinde
içimi döktüğüm bir tek sen vardın
şimdi dertlerim senle dolu
ve bu
alışmanın sesi
Dr. Osman Akçay (Seğmenoğlu)
Kayıt Tarihi : 28.1.2026 16:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




TÜM YORUMLAR (1)