Trabzon-dernekpazarı.

Trabzon’dan uzanır, yeşil yola dağlar,
Sis çöker yamaçlara, sessizleşir bağlar,
Bir öğretmen iner de, gönlünde iz sağlar,
Dernekpazarı der ki, kalbimde yerin var.

Tayin kâğıdı elde, kader başka yazar,
İnsan görev için gelir, dostluklarla yaşar,
Bir kamyonet odunla, nice gönüller ısınır,
Odun değil kardeşlik, kapılardan içeri girer.

Yeşilin bin tonu var, yamaçlardan iner,
Solaklı’nın suları, taşlara vurarak geçer,
Sabahın dumanıyla, köy yeniden canlanır,
Dernekpazarı gönle, bir dua gibi düşer.

İnsanları sade, geniştir yürekleri,
Bir çay ile uzanır, dostluğun sohbetleri,
Sofralarda bereket, gönüllerde sevgileri,
Zaman ağırlaşırken, hafifler dertleri.

Yağmur yağar yollara, sis dağları sararken,
Bir öğrenci koşardı, okuluna giderken,
Eski ayakkabıyla, hayalleri büyürken,
Karadeniz önünde, umutları yeşerir.

Bir fener yanar idi, karanlıkta geceler,
Dost sesi yankılanır, dağ başında heceler,
Yıllar uzak düşürse, unutulmaz o sesler,
Kahkahalar gönülde, hâlâ sıcakça eser.

Şimdi uzaklardayım, gözüm yolda kalmıştır,
O güzel günler benim, gönlüme nakşolmuştur,
Dernekpazarı adı, bir duaya dönüşmüştür,
Giden unutmaz seni, sende gönül kalmıştır.

Yağmur düşer camlara, toprak kokar gecede,
Bir memleket saklıdır, hatıralı hecede,
Dernekpazarı yaşar, şairinin gönlünde,
Yeşil bir sevda kalır, ömür boyu dilinde.

HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.VE TURİZM BAK.HALK ŞAİRİ