Dernekpazarı. Şiiri - Hidayet Doğan Osma ...

Bir yol uzanır Trabzon’dan içeri,
Dağlara yaslanır yeşilin her biri.
Bir öğretmen iner Dernekpazarı’na,
Bilmez ki gönlünde kalacak bu diyarı.

Bir tayin kâğıdıdır eldeki,
Ama kader başka şey yazar.
İnsan gider görev yapmaya,
Gönül orada dostluklar kazanır.

Bir kamyonet odun geldi bir gün,
Kış soğuğu sustu, ısındı gönül.
Odun değil, kardeşlik taşınıyordu,
Bir evden diğerine o güzel gönül.

Yeşilin bin tonu iner yamaçtan,
Duman yükselir sabahın telaşından.
Dernekpazarı bir dua gibidir,
Düşer gönüllere sessizce, yavaşça.

Solaklı akar taşlara çarpa çarpa,
Dağlar eğilir sanki bir secdeye.
Kuşlar uyanır ormanın koynunda,
Sabah olur dağların serin koynunda.

İnsanları sade, yürekleri geniş,
Misafir gelir, sofra olur bir geliş.
Bir çay demlenir, sohbet uzar gider,
Zaman ağırlaşır, gönül hafifleşir.

Bir fener yanardı karanlık yolda,
Bir dost sesi yankılanırdı dağlarda.
Yıllar geçti, yollar uzak kaldı ama,
O kahkahalar hâlâ benim kulaklarımda.

Yağmur yağar, yol uzardı,
Dağlar sisle kaplanırdı.
Bir öğrenci çantasını alır,
Okuluna yine koşardı.

Ayakkabısı eskiydi belki,
Ama hayali yepyeniydi.
Karadeniz’in yağmurlu yolları,
Onun azmine engel değildi.

Dernekpazarı yeşil bir hatıradır,
Gönül defterinde saklı bir sıradır.
Giden unutmaz, kalan hep yaşar,
O toprak insana başka bir yaradır.

Yağmur düşer camlara ince ince,
Toprak kokusu dolar her düşünce.
Bir memleket değildir yalnız burası,
Bir dua saklıdır her hatırasında gizlice.

21.09.2026//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.VE TURİZM BAK.HALK ŞAİRİ