Derin Kırıklar Şiiri - Kasım Kobakçı

Yorgun adımlarla tepeleri aştım,
Kimsesiz kırlarda nehirlerden taştım,
Çılgın fırtınada yönümü de şaştım,
Kırdım ağacımı kanaryaya attım.
*
İhtiyar bedenim soğuklara daldı,
Acılı yüreğim dertlerinde kaldı,
Geçmiş günlerimi zalim insan aldı,
Ömrümün sonunda çekilerek yattım.
*
Sivas dağlarında kara kar erimez,
Ahmet'in kaderi iyi yere gitmez,
Yaralı yiğidin asla gücü yetmez,
Alevli ateşi elim ile tuttum.
*
Vicdan ocağında merhametler bitti,
Beyaz güvercinler meçhul yere gitti,
Belalı rüzgarlar demir kapı itti,
Yalan dünyasını tamamen unuttum.
*
Yaşlılık çağları belimizi büktü,
Göğümün üstüne kara bulut çöktü,
Kanayan yaralar canımızı söktü,
Gecenin koynunda bir nefes alamam.
*
Çöle dönen yurda yeni tohum ekmem,
Çileli yokuşu artık asla çekmem,
İhanet edene kanlı yaşlar dökmem,
Artık şu diyarda rahatça kalamam.
*
Baharın yerini fırtınalar aldı,
Açan çiçekleri soğuk ayaz çaldı,
Sönen umutları büyük sele saldı,
Dayanacak gücüm eriyerek bitti.
*
Yaralı bedenim toprağa yıkıldı,
Boynum bükülerek kementle takıldı,
Yüreğime büyük çiviler çakıldı,
Gençliğim kuş olup gökyüzüne gitti.
*
Ahşabın üstünde on parmak izim var,
Kırılan gövdede pek derin sızım var,
Ağlayan bağrımda kırık bir sazım var,
Sırdaşım olamaz yatan şu kütükler.
*
Gölgeler uzadı akşamın çağında,
Çiçekler kurudu dikenli bağında,
Yıllardır eridim acılar dağında,
Başıma dert açtı eski kötülükler.
*
Meydanların içi ateşlerle coşar,
Zalim düşmanların kin öfkesi taşar,
Dehşete kapılan tüm insanlar koşar,
Bıraktım ben ağacı harlı ateşe.
*
Aman vermez dağlar bir geçit açar mı,
Karanlık geceler hep ayaz saçar mı,
Zalimlerin hepsi korkarak kaçar mı,
Acılar kahrıyla hemen düştüm peşe.
*
Yalnızlık türküsü tüm dillerde gezer,
Acı hatıralar zihnimizi ezer,
Sönen umutlarım derin deniz yüzer,
Çürüdü tuttuğum şu cansız sırıklar.
*
Son defa yalvardım şu esen rüzgara,
Bahtımız yazılmış ezelden hep kara,
Açıldı sinemde hiç onulmaz yara,
İyileşmez oldu o derin kırıklar.