Derbederim Şiiri - Hamza Caymaz Delinin ...

DERBEDER BENİM BEN
Derbeder benim ben, yollar şahidim,
Yüküm omuzumda, derttir ahdim.
Gülmeyi unuttum yılların içinde,
Kaderle yürürüm, sessizce kendim.

Ne bir yâr kaldı, ne de dost sesi,
Rüzgâr aldı gitti gönlümün neşesi.
Her geçen gün biraz daha eksildim,
Yalnızlık oldu ömrümün bestesi.

Dağlar bilir benim içimdeki sızı,
Geceye emanet ettim her bir yazıyı.
Yıldızlar dinledi suskun gözyaşımı,
Sabahlar silemedi gönlümün izini.

Derbeder benim ben, gönlüm virane,
Hasret kurmuş çadır yorgun haneme.
Bir umut ekerdim sevda toprağına,
Ayrılık büyüdü diken bahçeme.

Ne kadar yürüdüm bitmedi yollar,
Arkamda kaldı yarım kalan baharlar.
Her adımda biraz daha yoruldum,
Omzumda çoğaldı dertli yıllar.

Bir çay demledim, dumanı sensin,
Her yudumda yüreğimde özlemsin.
Adını anınca titrer dudaklarım,
Git desen de gönlümde hep sen varsın.

Kırık hayallerin bekçisiyim ben,
Yıkık duvarların işçisiyim ben.
Kimse bilmez içimde kopan fırtınayı,
Sessiz çığlıkların sahibiyim ben.

Geceler uzuyor, sabah gecikir,
Yaralı gönlüm her gün biraz erir.
Takvimden düşerken sararmış yapraklar,
Ömrüm sessiz sessiz tükenip gider.

Ne bir omuz buldum yaslanacak,
Ne sıcak bir el tutup kaldıracak.
Düştüğüm yerlerden yine kalktım ben,
Kader beni hep yeniden sınayacak.

Derbeder benim ben, alnımda yazım,
Çileyle yoğruldu gençlik baharım.
İçimde söndürülmeyen bir ateş var,
Küllerinden doğar yine umutlarım.

Varsın anlamasın dünya hâlimi,
Rabbim bilir içimdeki yangını.
Sabırla yürürüm son nefesime dek,
Teslim ettim O'na bütün varlığımı.

Bir gün bu yollar da sona erecek,
Gözümdeki yaşlar elbet dinecek.
Belki bu gönlüm de huzuru bulur,
Rahmet kapıları bana açılacak.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ