Demli Aşk Şiiri - Zafer Unsal 2

Yürekte demlenir en koyu aşklar,
Zamanın yanan o kısık ateşinde.
Kapkara is bağlar yüreğin,
Gözlerine kaçar kavurur,
Hatıralar tüten o ateşin dumanı.
İnceden kaynar içindeki acılar yavaş yavaş...
Bir avuç umut katarsın çay yerine,
Tam çökerken yüreğinin dibine.
Kan kırmızı renge döner duyguların,
Doldurursun demli demli...
Duaların şeker olur, aminlerin kaşık,
Karıştırır durursun maziye dalarak.
İçersin yudum yudum o koyu aşkı,
Sen kendinden geçtikçe,
Geçer o ocağın cılız ateşi de senin gibi.
Ateş söner, sen sönersin, umutların söner...
Bir bakmışsın ne alev kalmış ne de kor,
Ama özlemin, acıların hâlâ köz kırmızısı.
Eser bir rüzgar, savurur o kısık ateşin küllerini,
Kalır tek başına kararmış, is kokan bir yürek,
Köşeye atılmış eski bir çaydanlık gibi.