Ben miyim kırılan,
yoksa sesim mi?
Beni susturan kim,
yoksa ben miyim kendim?
Seni tanıyorum...
Sen O çirkinsin,
meyve ağaçlarını taşlayan arsız,
salatasında küfür doğranan
höd höd çobanısın.
Seni tanıyorum...
Sen o rüşvetçisin,
her imzada adaleti boğan,
vicdanı makbuzla mühürleyen
bir sessizlik tüccarısın.
Sen o zam hokkabazısın,
etiketi değiştirip vicdanı susturan.
Seni tanıyorum...
her rafta halkın sofrasını eksilten
fiyat cambazısın.
İçinde varsa bir can,
fark eder mi ki
ayakları iki taneymiş,
dört taneymiş?
Sustuğun yerden yıkılıyor yarınlar.
Terk edilen umutlar,
ürkek bakışlı güvercinlere benziyor.
Hayaller,
Geç olmuş, hava kararmış çoktan.
Hasretine tayinliyim, bu gecede.
Rüzgâr bile seni fısıldıyor.
Gölgemde adını taşıyorum, sessizce.
Sokak lambaları bile suskun.
Bugün de şiirleri susturdular,
dizeleri huzura varmayan.
Masamda
henüz açılmamış bir defterin
Kaç izmarit biriktirdim,
arka bahçedeki begonvillerin altında.
Kaç şiirler söndürdüm bilemezsin...
Duvarda siyah gülen adam çizerek.
Aynı romanın bir yaprağına yazılmış
iki karakteri gibiyiz seninle.
Sen ön sayfasında, ben arka...
Birbirimize bu kadar yakın,
ama asla göz göze gelemeyen.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!