Zaman su gibi akıyor, ben ayı avındayım.
Un torbam elimde, umurumda değil dayım.
Güvendiğim dağlar karlı, başım dumanlı.
Yüce dağlarda yol yok, yüreğim harlı
Ömür sanki tren, gölgeler bir bir gitmekte.
Yol aldıkça bu tren, gidilen yol bitmekte.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta