Deist Şiiri - Mehmet Tevfik Eltas

Sahranda aşkı bir yaban gördüm,
Kabuğun inkârı gönül doğurmaz.
Her gönül kendi kulunu doğurur,
Mimsizdir deist, yolunu bulmaz.

Al'a bulanan dalında bir gül,
Aşkı soran bir garip bülbül.
Kâinat sırrını gönlünde ara,
Mim ile kabuğu, derinden tara.

Yanan yandıran aşk büyük beden,
Tuza bandıran gönüldür neden.
Her yangın kendi suyunu arar,
Derdine düşsen, miminden karar.

Ey perde nefis, ey gaflet dünya,
Geceyi seçen ışığı ne bilsin.
Fenerle arar kaybolan yolu,
Güneş doğunca gölgeni silsin.

Güneştir vuran, gölgesi fiil,
Gölgeyi kaldırır mim olan bir il.
Aynada suret arar mı deist?
Görünmez sanır, adı ateist.