Darbe Şiiri - Şahin Ertürk

Eylül Darbesi

----Darbe üstüne darbe yiyordum...

----Eylül darbesi sanki bana yapılmıştı....

Ayrı dünya görüşüne sahiptik. Ayrı takımları tutuyorduk.Ayrı siyasi görüşe sahiptik hep çok tartışıyorduk,tartıştık ama hiç kavga etmemiştik.
Osman ile 1975 yılında başlayan dostluğumuz arkadaşlığımız 1979 yılı yazında benim vatani vazifemi yapmak için askere gitmem ile kesintiye uğradı.Osman ile zaman zaman mektuplaşıyorduk ama yüz yüze görüşmek sohbet etmek tartışmak başka bir güzellik idi...
Ben bu güzelliği özler gözler iken Osman'ın mektupları da On iki Eylül 1980 darbesi ile beraber kesildi.Türkiye'de sıkı yönetim ilan edilmiş herşey ters yüz olmuş memkekette sokağa çıkma yasağı ilan edilmişti.Artık ondan mektupta alamamaya başlamıştım. Askerde bölük yazıcısı olduğumdan bölüğe gelen tüm er mektuplarını kontrol ediyor sakıncalı bir şey varmı diye okuyor "Er Mektubu görülmüştür" damgasını vurup sahiplerine ulaştırıyordum. O kadar çok mektup kontrol etmeme okumana rağmen kendime Osman'dan gelecek bir mektuba hasret günler geçiriyordum.
Günlerdir yolunu gözlediğim hasret çektiğim mektup birgün çıkageldi ama mektup Osman'dan değil babası Halil amcadan idi.

"Evladım Şahin,
Günlerdir bu mektubu sana yazıp yazmama konusunda kararsızlık içinde idim.En sonunda seni daha fazla merakta bırakmamak için bu mektubu göz yaşları içinde yazmaya karar verdim.
Şahin oğlum,Osman'ı kaybettik.Osman rahmetli oldu.Uzun bir süredir kanser hastalığı ile mücadele ediyordu.En sonunda bu hastalığa yenik düştü.... "

Mektup böyle sürüp gidiyordu.Elimde mektup donup kaldım.Adeta şok geçiriyordum. Sanki Eylül darbesini yapanlar içinde olan ben değil bu darbe bana yapılmış gibiydi.Tam altı ay bu olayın şokundan kurtulamamış ve bu şiiri yazmaya karar vermiştim.

Eylül darbesi

Yıl : 1975-1980 arası
Yer: Tiftiğin Kahvesi
Her şey
Tiftiğin kahvesinde başladı
Bir dostluğun temelleri orada atıldı
Onunla beş yıl kader birliği yaptık
Sevinçlerimizi paylaştık
Acılarımıza ortak olduk
Siyaset çamuruna batmadık
Osman Galatasaraylıydı
Ben Fenerbahçeli
Hanı kessen
Kanlarımız Sarı-Kırmızı
Sarı-Lacivert akacak kadar
Onunla hep tartıştık
Amma hiç kavga etmedik
Osman Hatice'yi sevdi
Ben Meryem'i
Lakin olmadı
Ben Meryem'i alamadım
Telli duvaklı gelin yapamadım
Hatice Osman’ın kadını olmadı
Bir gün hasta dediler
Bir EYLÜL gününde
Alıp İstanbul'a götürdüler
Gidiş o gidiş Osman
Bir daha hiç dönmedin
Dönemedin?
Ne kendin çıkıp geldin
Nede bir haberini getirdiler
Şimdi ben yalnızım Osman
Tiftiğin kahvesinde başlayan
Yalnız beş yıl oynayan
Bu dostluk,sevgi filmini
Bir daha,bir daha
Yaşlı gözlerle seyrediyorum
Hani diyorum
Bir gün çıkıp gelsen de
Dostluğumuz,arkadaşlığımız
Bir Eylül Darbesine
Kurban gitmese be Osman
Kurban gitmese

12 Eylül 1980 sonrası

Ona böyle bir şiir yazmıştım ama askerlik dönüşü terhis olunca gerçeğin böyle olmadığını bambaşka olduğunu öğrenince ikinci bir şoku yaşadım.
Arkadaşlarımla Osman'ın ölümü hakkında konuşurken bir arkadaşım

"On iki Eylül darbesinde Osman ile pek çok arkadaşı jandarmalar alıp götürdüler.Çoğu arkadaşımız aylar sonra döndü ama Osman'ın gidişi o gidiş bir daha dönmedi.Ne ölüsü var nede dirisi Osman'ın... Ailesi kanserden öldü diyor ama ölüsünü mezarını gören yok...."

Darbe üstüne darbe yiyordum.Eylül darbesi sanki bana yapılmıştı... Tam kırk altı yıldır bu darbenin kalbimde yaptığı ağır tahribatı gidermeye çalışıyorum...

Şahin Ertürk/Kütahya