Gönül Gözü Şiiri - Muhsin Yener

Bakmak yetmez…

Göz dediğin
ışığın peşine düşer;
gönül, karanlığın içinde
hakikati arar.

Bir yüz görürsün karşında,
yüz sanırsın.
Oysa alnında
susmuş bir kader,
gözlerinde
yarım kalmış bir dua vardır.

Bir adam geçer yanından;
gölgesi senden önce yürür.
Sen adamı görürsün,
gölgesinin taşıdığı yükü değil.

Bir kapı kapanır,
sesini duyarsın.
Bilmezsin ki bazen
bir kapı kapanırken
bir ömür içeride kalır.

Ey göz!

Her gördüğüne
hakikat deme.

Gecenin de
sakladığı bir gündüz vardır;
sessizliğin de
duyulmayan bir çığlığı.

Bir çocuğun susuşunda
kırılmış bir gökyüzü,
bir annenin bekleyişinde
duvara asılmış bir ömür,
bir ihtiyarın avuçlarında
dökülmüş zaman gör.

Sonra dön
kendi içine bak.

Belki aradığın insan
aynada değildir;
belki aynanın
senden sakladığı yerde.

Çünkü insan
başkasını anlamadan önce
kendi karanlığından geçer.

Ve gönül…

Gönül,
gözün göremediği kapılara
sessizce anahtar bırakır.

Anlamak için
bakmak yetmez.

Gözünü kapat bazen;
dünya sustuğunda
içindeki sesi dinle.

Çünkü hakikat
her zaman ışıkta durmaz.

Bazı hakikatler
karanlıkta görünür;
çünkü onları
göz değil,
gönül görür.
Muhsin yener